Henriëtte Kan Hemmink

Hallo!! Hallo!!

Zoek je mij?
Wil je iets weten?
Ik ben er wel, maar ook weer niet.
Ik schrijf bijna altijd. En, als ik schrijf, ben ik op reis. Op reis in mijn hoofd.
Ik heb het mooiste leven wat je je kunt wensen.
Ik zit achter mijn bureau en verdwijn in verhalen die ik zelf bedenk.

Alles wat ik schrijf, maak ik mee. Be-leef ik!
Ik bedenk zelf wat ik mee wil maken. Soms wil ik naar zee, een villa waar het spookt, naar een manege, onderaardse grot, filmopnames, een sportwedstrijd of naar een verlaten meer in de bergen. Ik zou met een raket naar een planeet kunnen gaan, een zieke hond verzorgen of heel gewoon een mysterieuze ontvoering oplossen. Alles wat ik wil, kan ik als schrijfster meemaken.

Niet Saai!

Er zijn wel eens kinderen die denken dat schrijven saai is.
Nee dus! Schrijven is voor mij als ademhalen…. Elk verhaal is voor mij werkelijkheid!

Wie ben ik.

Ik werd op 2 maart 1957 in het bosrijke Nijverdal te Overijssel geboren.
Daar groeide ik op met mijn twee broers; Herman en Gerrit.
We hadden een fantastische jeugd en ouders die ons in alles stimuleerden.
Dat doen ze nog steeds. Ze zijn geweldig!
Je begrijpt wel dat mijn vader en moeder mijn grootste fans zijn.
Ik ben moeder van vier fantastische dochters.
Ze heten: Charlotte, Wieteke, Jennifer en Anne-Fleur.
Klopt! Die namen ben je in verschillende boeken tegengekomen.

Hoe het begon.

Toen ik vanaf mijn zesde kon lezen, ontdekte ik hoe mooi het is als een boek je ‘pakt’.
Dat je kennis maakt met gedachten en gevoelens van een ander en mee wordt genomen naar plaatsen waar je nooit geweest bent.

Zodra ik kon schrijven, wilde ik pennen en heel veel schriften. Die kreeg ik.
Zo begon het schrijven, vanaf mijn zesde.

Op mijn achtste had ik al een paar schriften vol en, op mijn elfde had ik een lang verhaal [‘boek’] geschreven. Daarmee kwam ik op radio en televisie bij het populaire kinderprogramma ‘Stuif es in’.
Er kwam een echte typemachine en tijdens mijn schoolperiode bleef ik doorschrijven.
Ik wilde journaliste worden, maar ging naar de Pedagogische Academie.
Vervolgens werd ik ‘juf’ maar bleef schrijven.
Er werd een gedichtenbundeltje van mij gepubliceerd en kort daarna mijn eerste verhalen.

Libelle, Viva e.d.] Ik was toen een jaar of negentien.
Ik probeerde allerlei schrijfvormen uit: theater, film, hoorspelen, journalistiek schrijven, educatieve teksten, korte verhalen en boeken. Alles is een uitdaging voor mij.
Intussen werkte ik bij het persbureau Holland Press. Daar kreeg ik mijn opleiding als journaliste, wat ik nog steeds een boeiend vak vind.

Moeder worden en verhuizen.

Ik werd moeder en verhuisde naar het prachtige Friesland.
Ik woon vlakbij de kust en dat is erg mooi. Ik beleef daar van alles.
Toen onze derde dochter geboren werd, stopte ik met journalistiek schrijven.
Thuis zijn, bij de kinderen vond ik heerlijk. Samen met hen ontdekte ik de wereld opnieuw.
In de woonkamer maakte ik een ruime werkplek en schreef mijn eerste kinderboek.
Het allereerste manuscript dat ik ter beoordeling naar een uitgever stuurde, werd geaccepteerd. Twee dagen later tekende ik mijn eerste contract.

Hoe ik schrijf.

Als snel bleek dat ik over een grenzeloze fantasie beschikte. De ideetjes bleven komen. Dat is nog steeds zo. Schrijven is voor mij spannend.
Voordat ik begin, bedenk ik eerst een thema en schrijf vervolgens allerlei woorden op papier.
De thema’s kunnen bijvoorbeeld zijn: onbegrip, afreageren, dierproeven, jaloezie, verliefd zijn, een verborgen handicap hebben, over de dood, helderziend zijn, vriendschap, eenzaamheid.
Daarna bedenk ik de hoofdpersoon en zijn of haar karakter. Dat duurt een dag of twee.
Dan gaat het kriebelen en wil ik schrijven…
Het verhaal gaat een eigen leven leiden. Omdat ik soms zelfs niet weet hoe het precies zal aflopen, schrijf ik snel. Meestal doe ik zes weken over een boek.

Het verhaal is een stukje van mij geworden. Het gebeurt regelmatig dat ik niet weet of ik iets zelf heb meegemaakt of in een boek beschreven heb.
Sommige verhalen van mij zijn in het Duits vertaald. Hoorspelen werden op CD gezet en via de radio uitgezonden.
Ik ben nog lang niet uitgeschreven. [Tussenstand 2009 bijna negentig boeken gepubliceerd]

Prijs.

Er zijn wel eens boeken van mij genomineerd voor een cultuurprijs en in oktober 2005 kende de Kinderjury van de Openbare Bibliotheek Berlicum de hoogste onderscheiding van categorie B6 toe aan mij voor het boek De Spookschuur.
[uit de Sammie serie]

Hobby’s.

Ik heb heel veel aan sport gedaan, toen ik jong was. Mijn drie favoriete sporten waren turnen, zwemmen en waterpolo. Bepaalde sporten komen soms in mijn boeken voor.
Jarenlang stond ik om zes uur ’s ochtends op het startblok van het onverwarmde buitenbad het Ravijn in Nijverdal om een paar kilometer te trainen.
Het liefst schrijf ik verhalen. Verder hou ik van wandelen langs de Friese kust.
Ik rij al vanaf mijn zestiende motor. Nu heb ik een blauwe Harley Davidson.
Ik lees graag literatuur boeken. Het is duidelijk dat mijn grootste hobby schrijven is.

Verder.

- ben ik het liefst bij het water. – ontmoet ik graag mensen waarmee ik van gedachten kan wisselen. – lees ik veel boeken en interviews. – wandel ik over de dijk van het IJsselmeer. – interesseer ik me voor psychologie, filosofie, spirituele onderwerpen, geschiedenis,
cultuur. – luister ik naar muziek. – hou ik van theater. – is de zanger, songwriter, filosoof, schilder, schrijver Bram Vermeulen [overleden in 2004] iemand die mij diep raakt met alles wat hij aanreikt en wie hij is. – rij ik op mijn motor [Harley Davidson] – eet ik het liefst bruine boterhammen met kaas, roggebrood, rijst, groenten, bananen, gebakken eieren, pannenkoeken met appel en gemberjam. – hou ik niet van aardappelen, vlees en geitenkaas. – hou ik niet van mensen die oneerlijk zijn en liegen. – vind ik het heerlijk om door oude steden te slenteren. Niet langs de winkels, maar door de steegjes. – kijk ik graag rond in musea van kunst of waar de geschiedenis aan de orde komt – waardeer ik mensen die zichzelf durven zijn en dus kwetsbaar. – vind ik mijn vrienden heel waardevol. – en ben ik vreselijk trots op mijn vier dochters. Zij doen spannende dingen…

Ze hebben over de wereld gezworven in landen als
China, Peru, Ghana, Bolivia, Chili, Argentinië, Frankrijk,Polen en zelfs een half jaar op dat
geheimzinnige eiland in de Stille Zuidzee gewoond; op Paaseiland.
Mijn oudste dochter is kunstenaar en modeontwerpster [www.charlottekan.com] Ze kan prachtige dingen ontwerpen, maar ook mooi tekenen en schilderen.
De ander is afgestudeerd in Culturele Antropologie, maar is Officier bij de Koninklijke
Marine. Ze springt parachute, speelt saxofoon en heeft haar brevet diepzee duiken gehaald.
Een andere dochter kan prachtig dansen, zingen, gitaar spelen en wil iets in de
hulpverlening doen. Ze ‘spreekt’gebarentaal omdat ze met dove mensen heeft gewerkt! Ze heeft klarinet gespeeld en pony gereden.
De vierde dochter studeert Engels. Een creatieve meid. Ze speelt gitaar, saxofoon, zingende zaag, ukulele en piano. Ze schrijft haar eigen songteksten en treedt in Nederland op. [ook op Lowlands] Haar artiestennaam is 0ne trick Pony.

http://www.youtube.com/1tpony

Ze schrijft net als ik gedichten en verhalen, houdt van geschiedenis, muziek lezen en filosoferen. Ze bakt graag appeltaarten, brownies en arretjescake. Ze rijdt op een Fries paard!

Of het leuk is om een schrijvende moeder te hebben?
Vroeger toen ze jonger waren, moesten ze wel eens op hun tenen door het huis
sluipen om mij niet te storen. Het is vaak gebeurd dat mijn ‘arme’ kinderen pas laat
konden eten. Wanneer ik schrijf, vergeet ik de tijd… Dan ben ik er wel, maar ook weer niet. Dan ben ik op reis in mijn hoofd.

Plannen.

Plannen genoeg. Ik wil nog graag een bergwandeling maken in Snowdonia,
een dag rondzwerven op mijn lievelingseiland Vlieland, door Schotland wandelen.
Natuurlijk wil ik heel veel boeken schrijven. Ik heb nog zoveel ideetjes.
Ook wil ik nog graag voor volwassenen en theater schrijven.
Tussen al die boeken door die ik nu schrijf, wil ik af en toe spannende levens-
beschouwelijk boeken schrijven. Boeken waar de lezer over na gaat denken…
Over dood, leven, waarden en normen.
Ik geloof niet dat de dood bestaat. We worden onzichtbaar en leven verder in een andere dimensie.

Wens.

Ik wens dat de mensen open met elkaar omgaan.
Dat de intentie nooit is om de ander te kwetsen.
Dat er begrip is voor elkaar en waarom iemand doet zoals hij doet.
Ik wens harmonie in elk mens.
Dan verandert de wereld in geïnspireerde, leefbare en bijzondere wereld.

Ik vind het leuk en belangrijk om te weten wat jongens en meisjes van mijn boeken vinden.
Ideetjes zijn welkom. Schrijf dan maar een briefje/mailtje naar de uitgever, die zullen het briefje zeker doorsturen.

Henriette Hemmink

Foto: Herbert Boland.